Witte Donderdag

Het is alweer heel lang geleden. Veel te lang geleden! En hoog tijd dat ik weer eens tijd vrij maak voor het bloggen. Ongetwijfeld gaat het binnenkort weer borrelen. De laatste tijd vliegen de dagen voorbij en blijft de inspiratie ineens weg…

Maar op een dag als vandaag moest ik ineens denken aan een blog dat ik een aantal jaar geleden schreef voor Puur!Magazine. Inmiddels zijn oudere blogs niet meer beschikbaar op deze site, dus wil ik de tekst nogmaals plaatsen. Het geeft gelijk een mooie blik in ons leventje van destijds! Dus, bij deze, de gehele onderstaande tekst, uit de oude doos…

1522356652573_image

Witte Donderdag

“Mam! Ik speel Judas!” Onze oudste gooit zijn schoolrugzak neer en loopt met een ietwat afwachtende, maar enthousiaste blik naar me toe.
“Okee… Op school? Wat vind je daarvan?” vraag ik hem en probeer zijn blik te peilen.
“Oh, ik weet niet. Interessant, denk ik. Het is voor de kerkdienst volgende week.”
Ahaa, vandaar. Volgende week is de derde klas uitgenodigd in de Reformierte Landeskirche. Al in het begin van het schooljaar hadden we hier een brief over gekregen. De jongens gaan hier in Davos naar de gewone Volksschule. Er is hier geen keuze tussen openbaar of christelijk onderwijs, je wordt automatisch ingedeeld in de dichtsbijzijnde school. Maar de christelijke grondslag, zowel katholiek als protestant, zit veel meer in het dagelijks leven verweven. En zo ook op school. In het eerste schooljaar werden de kinderen bijvoorbeeld ook tijdens een speciale schoolkerkdienst gezegend, door de pastoor en de reformierte dominee, in samenwerking met de vierde klassers.
Nu in de derde klas konden we opgeven of onze zoon katholiek of protestants onderwijs wilde krijgen. De katholieke kinderen worden voorbereid op de communie, de protestantse op het meedoen met het Heilig Avondmaal, en zo dus ook onze zoon. Wij zijn zelf opgevoed met strikte regels rondom het ‘aangaan bij het Avondmaal’, maar wij merken steeds meer hoeveel meerwaarde het kan hebben met een open blik te kijken naar bepaalde gewoonten en tradities. Waarom zouden kinderen niet deel mogen hebben aan het Avondmaal? Jezus zou de laatste zijn, die hen weg zou sturen, denk ik.

the Passion

Vanavond moet ik er ineens weer aan denken, als we The Passion volgen op BVN, de enige Nederlandse zender die we hier kunnen ontvangen. Het is inmiddels traditie geworden om deze samen met de oudste twee te kijken. En vanavond trekt vooral Judas de aandacht van de jongens.
“Zou hij ook in de hemel komen?” vraagt de een zich af.
“Die moordenaar zou toch ook in de hemel komen? En Judas had toch ook spijt?” zegt onze zevenjarige. Ik luister gewoon mee.
“Maar waarom zou Judas Jezus eigenlijk verraden hebben?”
Onze oudste van 9 denkt even na. “Ik denk dat hij eenzaam was”.
En na een toestemmend geluid van zijn broertje, peinst hij verder. “Ik denk dat eigenlijk heel veel mensen op Judas dan lijken. Misschien doen ze niet hetzelfde, maar denken wel zo. Of voelen zich zo.”
“Ja, en zelfs Jezus was eenzaam,” vervolgt zijn broertje. “Dus Hij begrijpt dat dan toch wel? Dus dan zal Judas vast wel in de hemel mogen komen, toch? Net als Petrus toch ook wel?”

Wit

Ik kijk verder naar The Passion en zie een enorm gemeleerd publiek, met zoveel redenen om mee te lopen en zoveel ervaringen, gevoelens…
En ik denk aan Judas, die mijn zoon volgende week speelt.
En aan kinderen die aan het Avondmaal deel zullen nemen.
En ik kijk naar buiten, waar nog steeds de witte sneeuw de wereld om ons heen bedekt.
Witte donderdag.
1522356651156_image.jpeg

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s