Lente in de bergen…

Afgelopen week droomden Gerben en ik terug naar de tijd in Davos. De tijd tussen winter en zomer boeide mij altijd weer.

Een aantal jaar geleden schreef ik hierover voor Puur! en dit blog omschrijft het meest treffend deze periode.

Terug naar 2014

Langzaam laat ik mij achterover vallen in de tuinstoel en geniet van de warme zon. Heerlijk, hoe warm deze op dit moment al aanvoelt in mijn gezicht.

Natuurlijk duurt het niet lang of ik hoor een kreet, ver weg uit de slaapkamer van de jongens. “Mama! Kom eens kijken, kom eens snel!”. Met behoorlijk veel tegenzin hijs ik me weer uit de tuinstoel omhoog. Ik loop naar onze vierjarige zoon die daar enthousiast zijn elleboog laat zien, waar hij vorige week op gevallen was. “Kijk eens mama! Ik heb dat bloed weggehaald en nu zit er ineens iets roods en bloedt het niet meer!” “Ja, mooi he, dat is je nieuwe velletje”. “Nieuw velletje! Komt daar zomaar een nieuw velletje? Dus dat blijft niet kapot?”
Geraakt door zijn enthousiasme en verwondering, vertel ik hem in kindertaal hoe een nieuwe huid ontstaat, en bedenk intussen hoe bijzonder dat eigenlijk is. Iets dat wij inmiddels vrij vanzelfsprekend vinden, dat een wondje wel weer herstelt, maar voor zo’n jochie is dat helemaal nieuw. Blijkbaar heeft hij trouwens nog niet zoveel wondjes opgelopen…

“Gelukkig mama, ik was al bang dat daar altijd bloed te zien zou zijn, maar nu komt alles weer goed”, zucht hij opgelucht na mijn verhaal.

Ik geef hem een kus op zijn wang en loop in gedachten weer terug naar buiten, denkend aan wat mijn zoontje zojuist heeft ontdekt.

Fragiele krokusjes

Ik hoor een voortdurend gekabbel van water en zie hoe kleine watervalletjes op de helling naast ons huis een weg vormen naar beneden. Nog maar een week geleden, gleden daar de langlaufers voorbij en skieden wintersporters de berg af, en nu is de sneeuw al op veel plekken weggesmolten. Bruin, verdord gras komt tevoorschijn. Ook in onze tuin zijn al grote vlakken van bruin gras te zien, met hier en daar al een groen sprietje. Op de helling ontdek ik zelfs al een aantal broze, witte krokusjes, die hun knoppen openen in de felle zon.

528953_3277998265969_16641015_n

Dit is één van mijn favoriete momenten tussen de seizoenen in. Toen we in Nederland woonden, vond ik het vrij normaal dat in de lente weer de bloemen gingen bloeien. Natuurlijk vond ik het mooi, maar dat was tegelijkertijd ook iets dat erbij hoorde in de lente.

Natuurkrachten

Sinds we in Zwitserland wonen, kijk ik vol verwondering naar de kracht van de natuur om ons heen, vooral in dit seizoen. Maandenlang lag de natuur om ons heen bedekt onder een dikke, witte laag sneeuw, soms meters diep. En toch overleven die kleine krokusbolletjes blijkbaar de wintserse kou om vervolgens voorzichtig hun kopje te laten zien, direct zodra de zon de sneeuwlaag heeft weggesmolten. Prachtig, zo’n krachtig symbool van hoop, dat zo duidelijk om ons heen te zien is!

10176115_10202536317666345_9093491966647123327_n

Nieuw leven

Mijn gedachten schieten naar ons kleine, mooie nichtje, dat afgelopen maand geboren is. Een langverwacht kindje, dat uiteindelijk na nog een spannende periode geboren is. Fragiel, maar dapper en vol levenslust. Wat zouden we graag even daar om het hoekje kijken! Helaas is Nederland even te ver weg voor een kraambezoekje met de hele familie. Maar we leven graag mee, en genieten om te zien hoe intens gelukkig de ouders zijn met dit nieuwe, zeer gewenste leventje.

Never say never

Het is inmiddels een paar weken later. De jongens rennen door de groene weide boven ons huis. Inmiddels is er geen bruin gras meer te bekennen, bloeien er overal gele paardenbloemen en komen hier en daar al roze bloemen tevoorschijn. De lente is nu werkelijk aangebroken. De zon brandt inmiddels nog warmer. Een nieuw seizoen, nieuwe mogelijkheden…
Wat is dat toch bijzonder, deze knipoogjes van God, Die laat zien dat er steeds weer nieuwe tijden komen. De wondjes, waar toch weer een nieuw velletje overheen groeit. De bloemen, die na de winterse kou, weer beginnen te leven… Een leventje dat daar ineens is, na zo lang daarop gewacht te hebben.
Op de achtergrond dringt een song van Ralph van Manen door: “Never say never… you can be sure the good times will come back around again…“. Yep! Ook na de koudste winters, bloeien de meest fragiele bloemen steeds opnieuw… De lente is aangebroken!

Spring will come and so will happiness
Hold on
Life will get warmer

(Anita Krizzan)

163519_10200227188939570_1105456185_n

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s