De milan en ik

Alweer een tijdje geleden heb ik een column geschreven voor het welkomsmagazine van onze gemeente. Een aantal keer is gevraagd of ik de column niet online wil zetten, dus bij deze! Het origineel staat dus in de “Welkom” van de EGHW “de Poort” in Oud-Beijerland.

De milan & ik

Het is zo’n zondag in maart, waarop voor het eerst de zon heerlijk warm schijnt. Zo’n zondag waarop je je jas open laat en gewoon vanzelf vrolijk wordt. Op zo’n zondag lopen wij naar huis, na de dienst in de EGHW. Ik neurie het bekende lied, dat we daarvoor hadden gezongen: “dan zweef ik op de wind, gedragen door Uw Geest, in de kracht van Uw liefde”.

Onze vier jongens rennen voor ons uit, fantaserend over superkrachten en delen ook ons de meest ongelooflijke superkrachten toe. Heerlijk toch, dat je als kind gewoon alle superkrachten ineens kunt hebben, als je er gewoon in gelooft! Wij spelen het maar al te graag mee.

Plotseling wordt onze aandacht getrokken door een bekende schrille fluittoon. Een geluid dat herinneringen oproept. Onmiddellijk turen wij hoopvol in de lucht, en ja, daar zweven vier vogels, inderdaad met zo’n puntige staart, strak afgetekend tegen de blauwe lucht… Onze grote vriend, de rode wouw, zweefde boven ons hoofd! De milan, zoals wij die in Zwitserland altijd noemden.

In de tijd dat we nog in Zwitserland woonden, had ik één hele goede gewoonte: het mama-moment.  Als de zon scheen, ging ik èven een kwartiertje achterover liggen op het houten bankje buiten op het balkon. Je moet je voorstellen, we woonden in dat laatste jaar in een klein bergdorpje. Er wordt gezegd dat dit bergdorpje de meeste zon-uren van Zwitserland had. En vanaf ons balkon keek ik uit over het langgerekte, diepe en donkere dal onder ons, waar in de winter nooit de zon scheen. Met het grijze bergmassief van het Rätikongebergte achter ons, dat de grens met Oostenrijk vormde.

Op de unieke plek waar dit dorpje lag, vormde de berg waarop wij woonden een soort kom. Het was de plek waar de wind werd opgevangen en samen met de opstijgende lucht vanuit het dal, zeker wanneer de zon doorbrak, zorgde dit voor een heel speciale thermiek. Paragliders kwamen daarom uit het hele land hier naar toe om van de top van de berg achter ons af te springen.

Terwijl dan vaak in het dal onder ons de nevel bleef hangen, lag ik dan tijdens mijn mama-momentje te genieten van een strakblauwe lucht en een heerlijk verwarmende zon. Juist op deze momenten hoorde ik zo vaak die schrille, hoge fluittoon van de milan. En zag ik de milan zweven, boven het donkere dal. Zijn vleugels wijd uitgespreid, liet hij zich vallen in de warme lucht, die hem steeds hoger duwde. Minutenlang bleef hij zweven, zonder met zijn vleugels te slaan.

Ik heb er zo vaak geboeid naar gekeken. Hoe zal dat voelen als je je vleugels uitspreidt, en je ervaart dat je inderdaad gedragen wordt? Terwijl honderden meters onder jou een donker dal ligt, vertrouw je op die warme lucht die jou als het ware draagt, omhoog laat stijgen. Een grote bergkloof laat je naast je liggen, de huisjes en alle bedrijvigheid onder de nevel worden steeds kleiner.

Tegelijkertijd wordt je uitzicht steeds groter, in de verte zie je steeds meer bergtoppen tevoorschijn komen, en weer kleiner worden. En ondertussen word je verwarmd door de zon en krijg je nieuwe energie. En het enige wat je hoeft te doen is, de sprong te wagen, je vleugels uit te spreiden en te vertrouwen dat je gedragen wordt door iets dat je niet ziet, maar zo duidelijk aanwezig is.

Als ik probeer te beschrijven, hoe het moment voelde, waarop alles om mij heen teveel en donker werd, alsof ik in een dal was, waar de zon niet kon komen. En waarop ik het gewoon niet meer zelf kon oplossen, geen weg omhoog zag. Het moment waarop ik mij liet vallen en merkte dat ik gedragen werd. Een onzichtbaar Iets, maar zo sterk aanwezig. Voorzichtig liet ik mij gaan. En langzaam brak de zon door, kwamen nieuwe perspectieven in zicht. Werden die problemen van alledag ineens kleiner. En ik hoefde niets te doen, alleen te vertrouwen. Te vertrouwen op God, die er was en altijd zal zijn.

Ondertussen rennen onze jongens heen en weer, met superkrachten, in staat om bergen te verzetten. En soms moet je gewoon vertrouwen. En loop je de nieuwe werkweek met al zijn uitdagingen weer met nieuwe energie tegemoet, maar met een perspectief dat veel, veel verder ligt.

IMG_20160913_205805

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s