Kerst … tijd van contrasten

Iedere keer weer als ik door de winkelstraten fiets, de supermarkten binnenloop, overvalt me dat gevoel.

Om me heen zie ik mensen haasten. Op zoek naar de lekkerste hapjes voor de kerstdagen. Mooie kleding uitzoeken. De huizen versieren. De school wordt zo mooi mogelijk gemaakt. In de winkels klinkt vrolijke kerstmuziek. Ouders die elkaar begrijpend toeknikken als de één zegt dat die geen tijd had voor de kerstkaarten, want er moesten nog zoveel koekjes gebakken worden, de kinderen hebben uitvoeringen en kerstavonden van clubjes, kerk en school. Kinderen oefenen zo hard ze kunnen op hun kerstliedjes en maken de mooiste versieringen. De ene kerstavond is nog voller, vrolijker en drukker dan de andere. Kerstmuziek kan niet hard genoeg zijn. Als je maar geniet. En zo worden de voorbereidingen getroffen voor de twee kerstdagen. Die vooral met familie gevierd moeten worden. En ook zo goed mogelijk georganiseerd moeten worden. En vooral heel gezellig moeten zijn.

Tijd van contrasten

Een gevoel van verbazing overvalt me. Steeds opnieuw. Wat een tijd vol contrasten!

Terwijl mensen druk bezig zijn lichtjes in hun huizen te ontsteken, gezelligheid te creëren, elkaar fijne feestdagen toewensen en toeleven naar een soort climax met kerst, zijn er zoveel mensen die een lege stoel in huis hebben met kerst. Die niemand hebben om kerst mee te vieren. Die onzekerheid hebben over hun gezondheid, doordat er “iets” is gezien bij een onderzoek. Ouders die besluiten dat ze niet meer samen verder kunnen en kinderen met een onzeker gevoel er tussen komen te zitten. Een tijd waarin er een meisje wordt doodgeschoten door een gek. Een tijd van duisternis, een donker gevoel en depressie. Temidden van die ogenschijnlijke gezelligheid.

En ook die twee feestdagen eindigen zo vaak met een anticlimax. Ineens is de gezelligheid voorbij, wordt alles weer in een doos gepropt, en leef je weer verder, vaak zelfs met een gevoel van deceptie. Wat was het nou waar je al die drukte voor maakte? Gek eigenlijk.

Wat een contrast met waar het kerstfeest mee begon. Geen heen-en-weer-geren, geen groot familiefeest, geen harde muziek.

Een verlangen

Het begon met een droom, een verlangen. Het perfecte plan. Het plan van een Maker, die de onrust zag van Zijn creaties. Hij zag mensen die op zoek waren naar rust, naar hoop. Die hun onrust overschreeuwden door pogingen zo goed mogelijk te doen en toch weer het gevoel hadden het nooit goed genoeg te kunnen doen. Mensen die de weg kwijt waren en rondliepen in een donkere, dreigende wereld.

Hij werd geboren ergens in een stalletje. Terwijl er al duizenden jaren naar Hem werd uitgekeken, werd Hij niet herkend. Hij werd ‘vreemd’ gevonden, mensen vonden Hem oncomfortabel omdat Hij hen confronteerde. Hij at met hoeren, genas zieken, deed mensen uit de dood opstaan, keek om naar mensen met pijn, die er niet bij hoorden.

De Maker kwam tussen zijn mensen wonen, lachte en huilde met hen. En vertelden hen welke Weg ze het beste konden bewandelen om weer die rust krijgen, waar ze diep van binnen zo’n behoefte aan hebben. Die weg vrij te maken om weer bij hun Maker te zijn, die hen het allerbeste kent. Ze bij de hand te nemen en samen met hen die weg te bewandelen, wat hun achtergrond ook is.

Hoe mooi is dat plan. Het was duizenden jaren van tevoren voorspeld. Zoveel bewijzen vanuit de geschiedenis, ooggetuigen, zoveel dat het verhaal zelfs wetenschappelijk bewezen is. De Schepper die ooit scheiding maakte tussen licht en donker, toen Hij een wereld creëerde, bracht opnieuw licht in de wereld, waar het zo donker geworden was.

En ondertussen geven de mensen weer hun eigen draai aan het verhaal. Willen mensen het niet horen. Voelen zich er oncomfortabel bij en blijven hun onrust overschreeuwen. Stille nacht, heilige nacht? Liever niet te stil. Want de stilte confronteert, het legt de onrust teveel bloot. In het licht wordt zoveel zichtbaar, soms teveel voor je gevoel.

Weet je, ik ben er net zo één. Ik zet ook het liefst de muziek zo hard mogelijk, wanneer de onrust teveel knaagt. Die het huis zo gezellig mogelijk maakt en alles zo perfect mogelijk doet om de kerstdagen weer onvergetelijk te laten zijn. En ik geloof dat er niets mis is met gezelligheid en familietijd, natuurlijk niet. Als je maar stil staat bij die ene stille nacht. De nacht waarop God liet zien op een ultieme manier hoe belangrijk wij voor Hem zijn.

En temidden van alle hektiek, onrust en perfectionisme kunnen we stil staan. Kunnen we neerknielen. Met lege handen, want alles wat ik heb, voelt zo imperfect.

Hoe bijzonder dat je bij de Schepper van alles om je heen, machtiger en groter, kunt komen, dat Hij je kent. Hij kent je naam, wat je meedraagt en wil de last dragen. Je handen, je hart vullen met hoop. Nieuw perspectief.

Advent

Ik moet in deze tijd vaak denken aan onze tijd in Zwitserland. Hoe mooi waren daar de adventsweken, de weken voor kerst. Daar is onze traditie ontstaan om iedere adventszondag een kaarsje aan te steken met de kinderen. En met elkaar te praten over het Licht dat komen zal met kerst. Licht dat de donkerheid verdrijft, de donkerheid die je soms zo diep van binnen kunt voelen. En zo leefden we toe naar kerst. Geen volle kerstavond op school, maar gewapend met brandende kaarsjes liepen we met alle schoolkinderen naar een open plek. De sneeuw knisperde onder onze voeten. En ergens tussen de besneeuwde bomen zongen de kinderen hun kerstliedjes. Ik hield van de rust die dat uitstraalde.

Screenshot_20181223-000629~3.png

Ik denk dat het juist mooi is om in deze dagen de rust en stilte te zoeken. Stil te staan bij waar het om draait. Te zingen. Te luisteren. En te ontvangen.

Immanuël…. God met ons

Ps1. Als je zin hebt, voel je welkom om met ons mee te gaan naar bijvoorbeeld de kerstnachtdiensten van de EGHW. Kijk voor meer informatie op http://www.eghw.nl.

Ps2. Ken je trouwens dat lied van Casting Crowns, “somewhere in your silent night“? Iedere keer raakt de tekst mij…

Somewhere In Your Silent Night

All is calm and all is bright
Everywhere but in your heart tonight
They’re singing carols of joy and peace
But you feel too far gone and too far out of reach

Somewhere in your silent night
Heaven hears the song your broken heart has cried
Hope is here, just lift your head
For love has come to find you
Somewhere in your silent night

From heaven’s height to manger low
There is no distance the Prince of Peace won’t go
From manger low to Calvary’s hill
When your pain runs deep
His love runs deeper still
He has always loved you, child
And He always will

Somewhere in your silent night
Heaven hears the song your broken heart has cried
Hope is here, just lift your head
For love has come to find you
Somewhere in your silent night

Lift your head
Lift your heart
Emmanuel will meet you where you are
He knows your hurt
He knows your name
And you’re the very reason that He came

Somewhere in your silent night
Heaven hears the song your broken heart has cried
Hope is here, just lift your head
For love has come to find you
Somewhere in your silent night

Love will find you

IMG_20181223_214840_346

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s