Sing a little louder…

“I’m gonna sing in the middle of the storm…”
Baf. Zo’n tekst die mij ineens keihard raakt. En zo waar is. En terwijl de oudste de volwassenen in de gemeente aanmoedigt om de jeugd toe te zingen, zodat zij zich kunnen wapenen als ze te maken krijgen met strijd en tegenslagen, moet ik terugdenken aan het weekend van twee weken terug. Het weekend in Veenendaal, waar mijn vorige blog ook over ging (over die kop zonder kip, weet je wel?). De tweedaagse Eva-studie met Michelle van Dusseldorp. Wat lijkt het weer lang geleden!
En toch schieten er steeds weer herinneringen aan uitspraken door mijn hoofd. Net als vanmorgen weer. Want wat staat die woestijnreis van de Israëlieten toch vaak symbool voor de dingen die we vandaag de dag ook meemaken. De weg naar vrijheid. Een tocht van 40 jaar. Een dag die begon met een feestmaal…

DSC_0903

Ik kan het niet

Ik neem je graag mee naar de studie van Michelle van Dusseldorp. De eerste van de 4 studies van dat weekend. Ik weet nog, dat ik daar een beetje onwennig in de zaal zat. Samen met mijn zus, die deze studie voor mij georganiseerd had. We waren lekker vroeg aanwezig en zaten vol afwachting op de tweede rij daar in de Basiliek. Die eerste studie ging over een feestmaal. En al snel kwam een oude bekende in beeld: Henk Binnendijk. Hij vertelde over zichzelf, over zijn sombere gedachten, een kant die ik helemaal niet van hem kende, en over wat hij de laatste jaren geleerd heeft.

God maakt ons niet elke dag een beetje sterker, Hij maakt ons steeds een beetje zwakker – Henk Binnendijk

Hij gebruikte daarbij het voorbeeld van Mozes. Mozes heeft 40 jaar een opleiding in Egypte gehad, vervolgens volgden 40 jaar van “neerleiding”, waarin hij op de vlucht was voor zijn Egyptische familie en toen hij 80 jaar was, en dus oud geworden was en vast niet meer zo snel en fit, toen was hij klaar voor zijn opdracht en leidde hij het Israëlische volk nog eens 40 jaar door de woestijn.

God zoekt niet naar mensen die het kunnen, maar die het niet kunnen – Henk Binnendijk

Feestmaal

Goed, terug naar het begin van die tocht. Helemaal aan het begin gaf God de opdracht om een feestmaal te houden. Terwijl ze geen idee hadden, wat hen te wachten stond.
Zo moeten jullie het eten: met je gordel om, je sandalen aan en je staf in de hand», in grote haast. Dit is een maaltijd ter ere van de HEER, het pesachmaal»… Die dag moet voortaan een gedenkdag zijn, die je moet vieren als een feest ter ere van de HEER. Dit voorschrift blijft voor altijd van kracht, alle komende generaties moeten die dag vieren.” (Exodus 12:11-14).
Zie je het voor je, daar zit je helemaal paraat, met je tas in je hand, te wachten op het sein dat je de slavernij achter je mag laten, en de vrijheid tegemoet mag gaan. En dan mag je een feestmaal gaan eten… Hm. Ik denk dat ik met een knoop in mijn maag zou eten. Want hoe graag je verlost wilt worden van de dingen, die jou in de greep houden, je bent er ook gewoon aan gewend. Het is vertrouwd. En wat staat je te wachten? Het lijkt mij eigenlijk enorm spannend. Wil je al het vertrouwde opgeven? Wat is vrijheid eigenlijk? Echte vrijheid? Want dat is niet doen en laten wat je zelf wilt.  Waar ga je eigenlijk naar toe, als je kiest voor vrijheid?

Vrijheid

Volgens Michelle van Dusseldorp is vrijheid het volgende (volgens mij was het trouwens een citaat van iemand anders, maar ja, dat had ik niet opgeschreven in mijn volgekladderde schriftje :)):

de innerlijke ruimte om werkelijk en vanuit je zelf te kunnen kiezen om dat te doen of te laten wat werkelijk goed voor jou is, werkelijk goed voor de ander is of wat God werkelijk behaagt. Vrijheid om in liefde te leven.

Pwah. Gedurende deze studie herkende ik zoveel van de reis die ik in de afgelopen jaren heb gemaakt. En waar ik ook soms nog middenin zit. Ha, dat klopt ook, want… “change happens slowly” aldus Michelle. Ken je dat, dat er een droom begint te groeien? Een verlangen, voor jezelf, voor je omgeving? Ik had dat het afgelopen jaar best sterk, moet ik zeggen. Het gevoel dat er een taak aan komt. Maar wat voor taak? En waarom werd het niet binnen een paar weken duidelijk?
Onze enthousiaste Michelle sprong daar gelijk op in, met haar eerste tip van dit weekend:

  1. denk in generaties.
    Waaaaat? In generaties? En dat terwijl ik vind dat ik na 3/4 jaar wel lang genoeg heb gewacht… Tja, Israël deed ook 40 jaar over hun reis. Frappant genoeg, was dat juist iets waar ik juist de afgelopen tijd ook over nadacht; is de taak voor mij bedoeld, of gaat die verder? Ik dacht ook aan wat ik tegen mijn vader zei, op zijn laatste vaderdag. De avond dat hij op sterven lag, en wij voor het laatst een echt gesprek hadden, en ik hem bedankte voor de erfenis die hij had doorgegeven, en die ik ook wil doorgeven aan mijn kinderen.
    En ook Michelle stelde die vraag: hoe kun je je wijsheid doorgeven aan je kinderen? Hou het niet voor jezelf, maar praat met je kinderen. En tja, soms vliegt hier dagboekje door de lucht, omdat onze jongens alleen maar zin hebben in gekkigheid, terwijl ik hen juist iets wil doorgeven. En soms, als we zomaar ’s avonds laat aan het praten zijn, lukt het ineens wel om bepaalde gedachten door te geven. Tja.
  2. Omarm de dood als onderdeel van de opstanding.
    Opnieuw: pwah! Wat een uitspraak, deze tweede tip van Michelle! En toch heb ik de afgelopen jaren gemerkt dat dit zo belangrijk is. Want juist door de tegenslagen die je op je pad tegenkomt, dingen die echt hopeloos lijken, wanneer je eigen hoop is afgebroken, dan is er plaats voor Gods hoop. Ik weet niet of je mijn andere blogs gelezen hebt, maar hoe herkenbaar is dit! Dat moment dat ik alle controle kwijt was. Dat moment dat ik niets anders kon doen dan de controle over mijn leven, over dat van mijn jongens, over te geven aan God, en langzaam de hoop (en het vertrouwen) begon te groeien. En tja, op dat moment ben je er nog niet. Het leven blijft een tocht, met bronnen. En met woestijnen. Wij zijn “tweenies”, zoals Michelle zo leuk zei. We zijn vrij, maar zijn er nog niet helemaal. We zitten “inbetween”, het is nog niet volmaakt…
  3. Vier je overwinningen!
    Yes, deze tip klinkt beter dan de vorige :). “Deze maaltijd moet een gedenkteken zijn”. Hoe belangrijk is het om stil te staan bij je overwinningen! Of, in de woorden van Michelle: “DDD”. DDD? Yep, DDD! Dagelijkse Discipline van Dankbaarheid. MIchelle drong er op aan om er een gewoonte van te maken om bijvoorbeeld tijdens de maaltijd het erover te hebben met je kinderen, waar je dankbaar voor bent. Ik realiseerde mij ineens hoe belangrijk dat is. Op onze muur hangt de tekst “think happy, be happy”. En juist door te oefenen in dankbaarheid, worden je gedachten steeds meer daarmee gevuld. Waar kies je voor?  Mijn man zegt altijd: “Wat je aandacht geeft, groeit,” Soms zegt hij weleens verstandige dingen 😉

“We worden de beslissingen die we maken”, verkondigde Michelle met passie. Het begint vaak met een kleine gedachte, maar hoe vaker je kiest om iets goeds of slechts te doen, hoe makkelijker dat gaat en moeilijker het wordt om iets anders te kiezen. Dan kunnen kleine dingen ineens een gewoonte worden en uiteindelijk je karakter worden.

Hoe is het om met jou te leven?

Michelle maakte hierbij ook een uitstapje naar de vraag “hoe kan een goede schepping kiezen voor het kwaad?”. Zij dacht dat misschien Lucifer ook ooit gewoon iets kleins deed, en dat dat steeds meer een gewoonte werd en toen zijn karakter.
Maar als je kunt kiezen voor de slechte dingen, kun je ook kiezen om juist dankbaar te zijn, of om lief te hebben. Het interessante bij liefhebben is, dat als dat uiteindelijk een onderdeel van je karakter is, dan kun je niet meer vrij zijn in liefhebben (nadenkertje :)). Net als God, Hij kan niet niet liefhebben, omdat Hij liefde is. Hij is vrij, maar kan niet zondigen.
Ik weet niet of je mij kunt volgen. Sta even stil bij de simpele vraag:  “Wie ben je aan het worden?” Nou ja, simpel… Aan welke gewoontes zit je vast? Zijn dat de gewoontes die je vasthouden in angst, of geven ze je hoop? Geven ze je vrijheid? Stel je eens voor, hoe het voor anderen is om met jou te leven? (aiai… laten we snel verder gaan…haha!).

Life long learning (LLL)

Kies je ervoor om de weg naar vrijheid te gaan, dan sta je aan de vooravond van de grootste tocht van je leven… het is en blijft een leven lang leren!

Even terug naar het lied van vanmorgen “raise a Hallelujah”. Ik zette deze thuis aan op YouTube en kwam op de live-versie, waarbij de zanger vertelde over het verhaal achter dit lied. Het kleine zoontje van vrienden van hem lag op de IC met een heftige infectie, en het was die nacht kritiek, het was de vraag of hij het zou halen. Ze hadden al een tijdje voor hem gebeden, en ineens had hij het gevoel dat dat jongetje het die nacht niet zou halen. Het voelde voor hem alsof er een reus van ongeloof voor hem stond. En plotseling, uit het niets, begon hij dit lied vanzelf te zingen. “I raise a hallelujah, louder than the unbelief”
En terwijl ze voor dat kleine jochie bleven bidden, is hij weer helemaal gezond geworden.
Dit is een prachtig wonder, een “groot” verhaal. Maar ik weet niet, hoe vaak jij er moeite mee hebt om soms de dag door te komen. Als dingen tegenzitten, je een lekkere dosis negativiteit over je heen krijgt, dingen niet willen lukken. Hoe makkelijk is het dan om in dat gevoel mee te gaan en het niet meer te zien zitten. Die momenten dat God dan ineens veel verder weg lijkt. Hoe gemakkelijk is het om vast te houden aan je gewoontes om je in dat gevoel mee te laten slepen… Sing a little louder… fear you lost your hold on me…. sing a little louder… oefen in dagelijkse discipline van dankbaarheid… sing a little louder… besef dat het een leven lang leren is… maar je doet het niet alleen. Ik ben ervan overtuigd dat je het niet alleen doet. Ik ben ervan overtuigd dat ik het niet alleen doe, maar samen met de “Ik ben”. Hij is er en hij blijft… Raise a Hallelujah!

I raise a hallelujah, in the presence of my enemies
I raise a hallelujah, louder than the unbelief
I raise a hallelujah, my weapon is a melody
I raise a hallelujah, heaven comes to fight for me

I’m gonna sing, in the middle of the storm
Louder and louder, you’re gonna hear my praises roar
Up from the ashes, hope will arise
Death is defeated, the King is alive!

I raise a hallelujah, with everything inside of me
I raise a hallelujah, I will watch the darkness flee
I raise a hallelujah, in the middle of the mystery
I raise a hallelujah, fear you lost your hold on me!

I’m gonna sing, in the middle of the storm
Louder and louder, you’re gonna hear my praises roar
Up from the ashes, hope will arise
Death is defeated, the King is alive!

Sing a little louder (Sing a little louder)
Sing a little louder (Sing a little louder)
Sing a little louder (Sing a little louder)
Let’s sing a little louder (Let’s sing a little louder)

Sing a little louder (In the presence of my enemies)
Sing a little louder (Louder than the unbelief)
Sing a little louder (My weapon is a melody)
Sing a little louder (Heaven comes to fight for me)
Sing a little louder (In the presence of my enemies)
Sing a little louder (Louder than the unbelief)
Sing a little louder (My weapon is a melody)
Let’s sing a little louder (Heaven comes to fight for me)
Sing a little louder!!

I’m gonna sing, in the middle of the storm
Louder and louder, you’re gonna hear my praises roar
Up from the ashes, hope will arise
Death is defeated, the King is alive!

Oh, I’m gonna sing, in the middle of the storm
Louder and louder, you’re gonna hear my praises roar
Up from the ashes, hope will arise
Death is defeated, the King is alive!
I raise a hallelujah
I raise a hallelujah
I raise a hallelujah
I raise a hallelujah!

Just begin to raise your own hallelujah
I can’t do it for you
There’s a song written on your heart only you can sing
And when you sing enemies flee
When you sing prison walls come falling down
When you sing heaven invades the earth
So just begin to lift up your hallelujah
Raise it like a banner
Raise it like a flag
Raise it in the middle of the storm
Let it rise, let it rise
Like a symphony to the King
Everything to You, Jesus
We raise it all
Sing a little louder!
I raise a hallelujah
I raise a hallelujah
I raise a hallelujah
I raise a hallelujah
I raise a hallelujah (In the presence of my enemies)
I raise a hallelujah (Louder than the unbelief)
I raise a hallelujah (My weapon is a melody)
I raise a hallelujah (Heaven comes to fight for me)
Songwriters: Jonathan David Helser / Melissa Helser / Molly Skaggs / Jake Stevens
Songteksten voor Raise a Hallelujah © Bethel Music Publishing

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s